Ik ben zo blij met deze zachte winter. Kan me (een beetje) voorstellen dat er veel mensen zijn die graag sneeuw en bevroren wateren hadden gezien, maar voor iemand met een buitenbaan als ik is dit veel prettiger (zelfs met regen). Zojuist de laatste wandeling met mijn 2 knappe koppen gedaan en liep ik om 11 uur ‘s avonds buiten zonder handschoentjes en sjaal. Windstil, veel sterren, ik vind het heerlijk!  Ook met de groep de afgelopen weken, op droge dagen, heerlijk uit de wind op mijn favoriete duinpannetje gezeten (ja, die waar ik in een eerder verhaal van afgegleden ben:). De honden lekker aan het spelen en tussendoor steeds even een knuffel bij mij halen. En dat hartje winter!

Wel jammer dat ik voor de winter 4 nieuwe peperdure banden onder mijn bus had gezet. Geen winterbanden gelukkig, maar toch met het idee dat als het zou gaan sneeuwen of ijzelen ik beter vooruit zou kunnen dan afgelopen jaar. Nou ja, ik rij er lekker op:).

Ik kom snel weer met verhalen over alle honden en katten avonturen.

Nu nog een laatste drankje, even scoren op wordfeud (dat woord levert zelf volgens mij geen punten op bij z’n eigen spel:) en dan naar bed.

Tot snel.

Na maanden niet bij mijn weblog te hebben gekund, eindelijk weer toegang. Dat belooft weer nieuwe, spannende, grappige verhalen van mij en alle beestjes m.i.v. het nieuwe jaar.

Ik wens iedereen een beestachtig goed 2012!

Vandaag was ik met een leuk groepje honden (waaronder mijn eigen Mila en Sem) in de duinen.xa0Boven op een hoge zandberg had ik een waar geluksmoment. Ik zat daar heerlijk rustig en uit de wind, met uitzicht op bomen, gras, heuveltjes en de honden die lekker om me heen aan het struinen waren. Volmaakte rust en ontspanning. Mambo, een allerliefste labrador lag gezellig naast me. Had alleen niet in de gaten dat ze ondertussen aan het graven was, precies onder het zandverhoginkje waar ik op zat. Dat had ik pas door toen ikxa0rollendxa0onderweg naar benedenxa0was. Het zand zat tot in mijn onderbroek, maar ik heb er nog de hele middag over na lopenxa0lachen.

Andere geluksmomentjes, oftewel waarom ik het veel leuker vind om met honden te werken dan met collega’s.

* ik moet heel vaak om ze lachen, maar ze maken nooit slechte grappen.

* Ik word de hele dag door vrolijk begroet, nooit geen chagrijnig gezicht of een baaldag.

* Ik knuffel heel veel, heb ik met collega’s toch weinig behoefte toe gevoeld (op een enkele leukerd na, maar die kon ik niet zomaar beetpakken).

* Als ik iets fout heb gedaan, loopt er niemand de hele tijd mokkend om me heen.

* Ik hoefxa0niets aan te horenxa0over familiebesognes of weekendjes naar de camping of andere dingen waar je beleefd naar hoort te luisteren. Als een hond woef zegt kan ik gewoon ssst zeggen.

* Ik heb geen directeur boven me die me vertelt wat ik moet doen, want dat bepaal ik nu allemaal zelf (nou, eigenlijk is daar dus niks in veranderd, want naar die directeur luisterde ikxa0toch niet:)xa0.

Heerlijk he, zoveel geluk!

Hieronder ben ik samen met mijn superhonden Mila (r.) en Sem

Ik zal geregeld tussen de verhalen door een hond in de spotlights zetten. Deze keer is dat Max.

Max is m'n lieve, grappige kleine tekkelvriendje, die denkt dat hij een reus is. Heel zelfverzekerd en fier gaat hij door het leven, hij is nergens bang voor. Ik moet altijd vreselijk om Max lachen, zo stoer als ie kan lopen op z'n korte, kromme pootjes, ik zou zo een strip over hem kunnen maken.

Max is inmiddels al aardig op leeftijd, hij is 12 jaar, en dat merk ik wel als hij met de groep meegaat. Die lange wandelingen hoeven voor hem niet meer zo. Als hij geen zin meer heeft draait hij gewoon om, weer terug richting bus. Zxf3 eigenwijs als een tekkel kan zijn.. In de bus zit Max altijd op de voorbank, maar owee als ik de bus uitga, dat pikt ie niet. Hij blaft tot ik weer terug ben en dan word ik begroet door zijn olijke koppie en als ik niet oppas een natte neus in m'n nek. Dat blaffen vind ik niet fijn, maar hij maakt het elke keer weer goed met me.

Ik vind Max een superhond en hoop dat hij nog lang mee kan blijven gaan, ook al zullen dat binnenkort voornamelijk korte wandelingen zijn. Gelukkig wonen we dan vlak bij elkaar.

Dit wordt een vies verhaal. Ik zeg het maar vast even voor de trouwe lezers, maar ik moet het echt even van me af schrijven. Vanmiddag stapte ik na de wandeling in de bus, lag er een vermorzeld en verpulverd konijn op de bijrijdersbank naast me. Een flinke hoop darmen, andere ingewanden en stukken vel met hier en daar nog wat haar. Zie je het al voor je! Van schrik sprong ik de bus weer uit en heb op een meter afstand al gruwelend staan bedenken hoe ik dxe1t uit m'n bus kreeg…ha, en je vraagt je vast ook af hoe ik wist dat het een konijn was (want geloof me, deze brij had ieder dier kunnen zijn) en hoe het op mijn voorbank kwam..

Ik loop met de groep heel vaak in de duinen. Daar is de grond bedekt met konijnenkeutels, wat al een goede aanwijzing is dat er veel konijnen leven:) Ik zie ze ook weleens van een afstand, meestal rondhuppelend, maar helaas ook al 2x eerder dood bungelend in de bek van Siep (vizla).  Siep is altijd heel braaf, maar een hond met prooi verandert zelfs de braafste in een ongeleid projectiel.  Vandaag echter was het niet Siep, maar was ik Mika (husky) weer eens kwijt (zie vorige verhaal). Na enige tijd zoeken vond ik hem in de struiken, druk bezig een konijn uit elkaar te trekken. Of hij het konijn zelf had gevangen of dat het arme diertje daar gewond lag weet ik niet, maar er kwam nog een hoop bloed bij te pas. Zelfde verhaal als met Siep, ook hij was niet te vangen. Met als gevolg dat het hele konijn werd verorberd, denk ik, want ik keek al niet meer. En je raad het al, waar kwam het eruit…..

Gelukkig heb ik een speciaal hondenkleed over de voorbank, die ik in elkaar heb gevouwen en met brij en al weg heb gegooid. Maar het beeld is nog niet van m'n netvlies!

      
Siep                                    Mika 

Komende week ga ik een cursus volgen bij het Martin Gaus instituut, om zelf honden te kunnen trainen. Ik heb er erg veel zin in, want behalve dat ik hiermee mijn diensten uit kan breiden leer ik ook nog meer over hondengedrag en hoe daarmee om te gaan. Ik heb wel wat honden uit mijn uitlaatgroep die ik kan bespreken. Want hoe leuk ik ze ook vind en nog steeds vrolijk word van iedere hond die ik ophaal, er zitten wel wat 'portretten' bij.

Zo is daar Isa (hollandse smous) die de laatste tijd volledig uit haar dak gaat tijdens de wandeling en niet meer weet hoe ze met andere honden moet spelen. Iedere rennende of spelende hond triggert haar om langszij mee te rennen en al keffend snelle beten uit te delen. Ik maak haar geregeld even vast, om de rust bij haar, mezelf en de groep terug te krijgen en ook ter bescherming van Isa, want niet iedere hond accepteert dit gedrag van haar. Alleen is ze wel klein, snel en wendbaar en zien mijn pogingen haar te grijpen er vast uit als in een tekenfilm.

Nog een leukerd is Tosca (airedale), een allemansvriend die iedereen wil begroeten, ver of dichtbij. Vooral ver is lastig, omdat ze de weg terug naar mij niet meer vind. Zij moet leren haar neus en oren beter te gebruiken, want ik heb nog nooit een hond meegemaakt met zo weinig richtingsgevoel. 

Al vaker over hem geschreven, maar ook Dirk (labr/beauceron) zou best weleens besproken kunnen worden tijdens de cursus. Deze stierenvechter, voor wie de rode lap een aantal teefjes uit mijn groep is, moet leren op tijd te stoppen. Ik hou hem altijd goed in de gaten om dit gedrag te voorkomen, maar als hij eenmaal begint te rennen ben ik hem kwijt. Dan gooit hij het teefje met kracht omver en begint in haar nek te sleuren.  Ik kan hem daar dan wel meteen in corrigeren, maar het stierenvechtersgedrag daarvoor is hem dan toch weer gelukt.

En wat te doen met weglopers, of zoals in het geval van Mika (husky) ook weer terugkomers, maar dan wel wanneer het hem uitkomt. Deze lieve boef weet zich heel goed zelf te vermaken, vooral buiten mijn zicht. Hij struint door de bosjes en laat af en toe zijn kop zien. Dat kan best een tijdje duren, dan moet ik er maar op vertrouwen dat hij nog in de buurt is. Op zijn naam roepen reageert hij nauwelijks. Daardoor moet ik hem geregeld gaan zoeken als ik op de terugweg naar de bus ben, want als ik hem niet op tijd vastmaak kan ik lang wachten tot hij zelf komt.

Heb dus wel wat in te brengen volgende week. En hopelijk krijg ik goede feedback om de honden daarna beter te begeleiden in mijn uitlaatgroepen, want ik wil dat het voor allemaal leuk en veilig is.

nb. Inmiddels de cursus gevolgd. Bovenstaande verhalen heb ik niet in kunnen brengen, maar wel enorm veel geleerd over hondengedrag, het 'lezen' van honden, herkennen van signalen etc. Het begin is gemaakt om zelf over enige tijd honden te kunnen trainen. Heel veel zin in!

Deze week heb ik gezorgd voor Sam (v), een mooi hangoorkonijn. Sam heeft een goed leven, wordt vertroeteld en heeft de hele woonkamer als haar domein (zit 's avonds bij de baasjes op de bank). Een goed dierenleven dus! Bij binnenkomst zat ze meestal onder de eettafel op een krant, die overigens met de dag in meer stukjes versnipperd werd. Ik bleef opruimen . Sam heeft alleen wel last van baknijd. Als ze onder de tafel zat kon ik snel eten in het bakje in de kooi doen, maar owee als ze in de kooi zat. Zodra ik mijn hand uitstak viel ze naar me uit. Dan had ik een probleem, want hoe lok je een konijn uit haar kooi…die daar op eten zit te wachten!? Gelukkig laat ik me niet snel van de wijs brengen en ging dan maar vast de troep die ze eromheen had gemaakt opruimen. Dat maakte haar dan weer nieuwsgierig en kwam ze kijken. Snel het eten in de bak, voor ze weer in de kooi sprong en zo deden we iedere keer weer een rondedans met elkaar. Grappig hoe je met ieder dier een eigen wijze moet zien te vinden.

Het is altijd leuk als er weer nieuwe honden voor mijn uitlaatservice worden aangemeld. Het is dan spannend hoe ze zijn, of ze goed luisteren en bovenal of ze passen bij mijn andere honden.

Dit jaar begonnen met 3 nieuwe honden. Twee daarvan kende ik al jaren, omdat ze in dezelfde buurt wonen als waar ik tot voor kort woonde. Geregeld kwam ik ze tegen, aaide even en maakte een praatje met de eigenaresse, maar nooit gedacht dat ze ooit met mij mee zouden gaan. Nelson (labr.) en Grouse (golden retr.) zijn aparte honden in mijn ochtendgroep. Ze zijn groot, flink op leeftijd en behoorlijk stoicijns naar alles wat om hen heen gebeurt. Met Grouse kostte het wel wat tijd om elkaar te leren begrijpen. Hij trok zich niets van mij aan. Als ik hem naar me toe riep kwam hij met een beetje geluk mijn kant op, om vervolgens een meter voor mij een grote bocht om me heen te maken. Dat heeft 1,5 week oefenen, contact maken en wat frolicjes gekost, maar inmiddels zijn we aardig op een lijn.  Nelson is een grote zwarte labrador van bijna 13 jaar. Hij is stram in zijn gewrichten, maar weet dat oude lijf nog behoorlijk in beweging te krijgen. Hij loopt wel gezellig mee, maar overziet vaak niet wat er allemaal om hem heen gebeurt. Dan blijft hij stilstaan en gaat luidkeels blaffen. Als ik dan zeg, 'ssst Nel', houdt hij op..heel even. Wat ik erg zoet aan ze vind is dat ze elkaar schoonlikken, want zoals het echte retrievers betaamt houden ook deze erg van water en daarna in de viezigheid rollen.

In de middaggroep is de 3e nieuwe hond van dit jaar gekomen. Suzy is een kruising golden retriever van 9 jaar. Ja, het zijn wel oudjes die erbij zijn gekomen, maar dat is een goed tegenwicht voor het drukke, jongere grut (die de oudjes weer jong houden). Suzy is ook weer een heel eigen typetje. Ze is ontzettend braaf en lief, maar ze bromt bijna de hele wandeling. Ze is nu een paar keer meegeweest en ik heb haar geobserveerd, of ze het wel leuk vindt met de andere honden. Ze speelt niet met ze, maar rent er wel omheen. Als honden lekker aan het rennen en dollen zijn wordt Suzy daar ook actief van, maar ze moeten niet te dicht bij haar komen. Dan bromt ze. Ook als we gewoon aan het lopen zijn en een hond passeert haar bromt ze even. Heel apart, vooral omdat ze voor mij al gewend was aan een uitlaatservice. Zolang het brommen niet overgaat in grommen kijk ik het nog  even aan. Ieder zxb4n eigenaardigheden!

Nelson en Grouse, met op de voorgrond Baloe en Jessy

Ik wil honden geen menselijke eigenschappen toedichten, maar we begrijpen honden ook omdat we veel in ze herkennen. Zo ook de jongens-meisjes perikelen in 'een dag met mijn klasje'.

In de ochtendgroep 6 meisjes en 1 oudere heer.  De 'grietjes' maken veel kabaal, het hoge gegil snijdt door de lucht.  Terwijl er druk achter elkaar aan wordt gerend zie ik de verschillen. Fien (bearded collie) is het speelmeisje uit de groep met hartsvriendin Isa (smous), die op een dominante manier probeert niemand tussen hun vriendschap te laten komen      (3 is a crowd). Dora (tekkel) wil wel heel graag met deze 2 meedoen, maar weet niet hoe. Gevolg is dat ze keihard blaffend en rennend een meter om Fien en Isa heenrent, en toch lol heeft. Saartje (golden retr.) houdt zich niet zo op met al die meidendingen. Zij gaat lekker haar eigen gang. Jessy (foxterrier) is de stoere meid in de groep. Dat zie je al in haar manier van lopen. Houdt van stokken, ballen, graven en laat vooral niet met zich sollen. En als laatste meisje Roos (ierse setter), een hieperdepiepje die vooral gericht is op aandacht van de juf (ik dus .  En achter al dit vrouwengeweld sjokt Baloe (maltezer) gemoedelijk mee. Hij is al wat ouder en bij deze meisjes heeft hij geen behoefte om nog indruk te maken.

 In de middaggroep 4 jongens en 4 meisjes. Dirk is de grootste womanizer van de groep. Deze stoere jongen is enorm gericht op alle meisjes die meegaan. Maar zoals het bij machos gaat blijven de meisjes evenveel om hem heen draaien als dat hij ze afstoot door zijn ruwe gedrag. En dan zijn er de relaxte, maar wel hoog in de roedel staande jongens Siep en Flip die Dirk terecht gaan wijzen. Siep (vizla), ook een macho, wurmt zich tussen Dirk en het beoogde meisje in, maar wil daarbij ook nog wel eens stiekum boven op het meisje duiken. Flip (labradoodle) gaat aan Dirks staart hangen om hem bij de meiden weg te trekken, maar dat is ook omdat hij stoere jongensspelletjes wil doen met Dirk. Zo hoog als Dirk in de roedel staat, zo laag staat Tristan (berner sennen, reu). Tristan is een ontzettende lieverd, nogal ADHD, die het hele spel niet goed snapt. Hij rent en springt en beweegt enorm veel tijdens de wandeling, maar vrijwel altijd in z'n eentje. 

De dames in de groep vormen een pack. Layla is een allemansvriend en heel goed in het vermijden van conflicten. Samen met de beetje stouterd Tosca (airedale) een grappig stel die het goed samen kunnen vinden. Daarbij ook Mambo (labrador), die erg gecharmeerd is van macho Dirk, en Teuntje (labr./stabij), die juist bang is voor het machogeweld. De meiden kunnen met elkaar keihard rennen en proberen zo de jongens voor te blijven. Als ze worden ingehaald, of helaas ook worden omgekegeld door de jongens nemen ze het voor elkaar op. Tosca bijt wel van zich af als het haar te ruw wordt. Dan kan ze ook heel ontstemd kijken. Layla en Mambo gaan het goedmaken met de jongens (terwijl ik zou denken dat het andersom zou horen te zijn) en Teuntje keert zich ervan af. Dat vindt ze te ingewikkeld. Maar toch zijn ze met z'n allen een heel hecht clubje.

vlnr: Teuntje, Mambo, Flip, Siep Tosca

Gras is momenteel heel smakelijk.

Zo, deze stelling gedeponeerd hebbende zal ik even uitleggen waar ik het over heb. Tijdens de wandeling lopen de honden gezellig mee, tot ik bij een veld kom waar ze lekker uitgebreid kunnen rennen en dollen met elkaar. Maar zodra ik op een bankje ga zitten, want het gaat tenslotte niet om mijn beweging, gaan ze niet doen wat ik verwacht dat ze daar doen, maar gaan ze en masse gras eten. In eerste instantie dacht ik dat een paar honden last van hun maag hadden, maar ze doen het nu allemaal! Een ernstig geval van naaperij. Ik vind het niet goed dat ze gras eten, want de scherpe randen kunnen problemen veroorzaken. Dus ga ik als een malle heen en weer rennen (ja, dan gaat het ineens weer wel over mijn beweging), wat de honden erg leuk vinden en alsnog gaan rennen en dollen met elkaar. Dan lopen we een stukje verder, maar zodra ik weer stilsta/zit begint het gras eten opnieuw. Het lijkt wel een kudde grazende honden die genieten van een sappig grasmaaltje.

n.b. Voor degenen die zich zorgen maken dat hun hond ineens veel gras eet, ben er alert op (zeker als ze ook gaan spugen), maar het hoeft dus niet perse een maagprobleem te zijn.