Ik zal geregeld tussen de verhalen door een hond in de spotlights zetten. Deze keer is dat Max.

Max is m'n lieve, grappige kleine tekkelvriendje, die denkt dat hij een reus is. Heel zelfverzekerd en fier gaat hij door het leven, hij is nergens bang voor. Ik moet altijd vreselijk om Max lachen, zo stoer als ie kan lopen op z'n korte, kromme pootjes, ik zou zo een strip over hem kunnen maken.

Max is inmiddels al aardig op leeftijd, hij is 12 jaar, en dat merk ik wel als hij met de groep meegaat. Die lange wandelingen hoeven voor hem niet meer zo. Als hij geen zin meer heeft draait hij gewoon om, weer terug richting bus. Zxf3 eigenwijs als een tekkel kan zijn.. In de bus zit Max altijd op de voorbank, maar owee als ik de bus uitga, dat pikt ie niet. Hij blaft tot ik weer terug ben en dan word ik begroet door zijn olijke koppie en als ik niet oppas een natte neus in m'n nek. Dat blaffen vind ik niet fijn, maar hij maakt het elke keer weer goed met me.

Ik vind Max een superhond en hoop dat hij nog lang mee kan blijven gaan, ook al zullen dat binnenkort voornamelijk korte wandelingen zijn. Gelukkig wonen we dan vlak bij elkaar.