Vandaag was ik met een leuk groepje honden (waaronder mijn eigen Mila en Sem) in de duinen.xa0Boven op een hoge zandberg had ik een waar geluksmoment. Ik zat daar heerlijk rustig en uit de wind, met uitzicht op bomen, gras, heuveltjes en de honden die lekker om me heen aan het struinen waren. Volmaakte rust en ontspanning. Mambo, een allerliefste labrador lag gezellig naast me. Had alleen niet in de gaten dat ze ondertussen aan het graven was, precies onder het zandverhoginkje waar ik op zat. Dat had ik pas door toen ikxa0rollendxa0onderweg naar benedenxa0was. Het zand zat tot in mijn onderbroek, maar ik heb er nog de hele middag over na lopenxa0lachen.

Andere geluksmomentjes, oftewel waarom ik het veel leuker vind om met honden te werken dan met collega’s.

* ik moet heel vaak om ze lachen, maar ze maken nooit slechte grappen.

* Ik word de hele dag door vrolijk begroet, nooit geen chagrijnig gezicht of een baaldag.

* Ik knuffel heel veel, heb ik met collega’s toch weinig behoefte toe gevoeld (op een enkele leukerd na, maar die kon ik niet zomaar beetpakken).

* Als ik iets fout heb gedaan, loopt er niemand de hele tijd mokkend om me heen.

* Ik hoefxa0niets aan te horenxa0over familiebesognes of weekendjes naar de camping of andere dingen waar je beleefd naar hoort te luisteren. Als een hond woef zegt kan ik gewoon ssst zeggen.

* Ik heb geen directeur boven me die me vertelt wat ik moet doen, want dat bepaal ik nu allemaal zelf (nou, eigenlijk is daar dus niks in veranderd, want naar die directeur luisterde ikxa0toch niet:)xa0.

Heerlijk he, zoveel geluk!

Hieronder ben ik samen met mijn superhonden Mila (r.) en Sem